Blog



OUDERWETSE COACHING, UIT DE TIJD… 9 juni 2017

Met deze opmerking wil ik afrekenen met de ouderwetse opvatting dat coaching een beroep is wat je met inspanningen en mentale kennis zou moeten leren om anderen op hun pad te helpen. Dat zou betekenen dat je, wanneer je overspannen bent, een burn-out hebt of andere depressieve klachten, alleen met voldoende vakkennis van een coach, je weg terug kan vinden.

Na meer dan 30 jaar ervaring en leren van mijn coachingswerk besloot ik de traditionele aanpak te laten varen en een nieuwe aanpak te testen. Deze pilot-weekenden ‘nieuwe stijl’ bleken in alle opzichten veel te weeg te brengen, en boven de eerdere traditionele werkwijzen te verkiezen.

Ik beweer dat iedereen een coach is en dat ieder mens op een volkomen persoonlijke manier anderen juist kan coachen. Er is inzicht voor nodig, maar iedereen die bestaat en zijn leven leeft, heeft dit vermogen, ook al zal dat nog niet bij iedereen bewust zijn ontwikkeld. Goede coaching is het gevolg van een vorm van intermenselijk contact, waarin de juiste toon wordt gebruikt, de taal van het hart wordt gebezigd en passie de onderlinge verbindingen van energie voorziet.

Het gevolg is dat, zodra deze onbewuste inzichten ‘levend’ zijn gemaakt, ieder automatisch een coach is voor diegene die je om hulp vraagt. Soms wordt het onbewust al toegepast binnen de traditionele coaching. Dit vermogen is in feite een natuurlijk proces binnen een groep en altijd beschikbaar. Alle problemen die men in deze tijd in de maatschappij ontmoet laten ons weten, dat velen van ons de ‘natuurlijke coaching’ als onderlinge communicatiewijze verloren zijn. Vroeg of laat eindigt dit in een probleem. Het woord ‘geluk’ lijkt ons uit te lachen en een spottende opmerking vanuit sarcasme te zijn.

De toenemende menselijke problematiek lijkt het gevolg te zijn van steeds versnellende en veranderende maatschappelijke omstandigheden en ontwikkelingen. De ‘godsdienst’ van de economische groei, het voetstuk waarop onze kennisontwikkeling is geplaatst, de immense sociale bewegingen zonder werkelijk contact, hebben ons meegevoerd in een geïdealiseerd milieu waar techniek, kennis en welvaart de toon bepaalt en men zichzelf verliest.

Bij ons ontwikkelde zich opnieuw een oude levensvisie als gevolg daarvan in een nieuwe visie anno 2017. De kernwaarden van oude stammen, waar dit leefde in hun cultuur, de eigenschappen waarin stamleden elkáár konden coachen, in een nieuw eigentijds jasje. Geen bijzondere kwaliteit van gevestigde coaches, maar de ervaringsdeskundigheid van het leven in deze tijd, afgezet tegen natuurlijke vaardigheden en talenten om elkaar te coachen. Vermogens die bij ieder mens in zijn eigen levenservaringen zijn ingebed en wachten op bewustwording. Tenslotte zijn we er voor elkaar…! Nieuw: Vanaf september 2017 passen we deze vorm toe aan onze nieuwe leergang.

Wilma Post- info@corcaroli.nl


ONSCHULD EN VRIJHEID 13 mei 2017 (2)

Onlangs hadden Marianne en ik besloten een dagje ’Leeuwarden’ te doen.
Een paar boodschappen die al enige tijd lagen te wachten, gezellig ergens lunchen en misschien nog wat verrassende dingen meemaken.

Zo liepen we, door de vanwege het vroege uur nog stille binnenstad, toen ons een in fel geel dons geklede tiener tegemoet kwam. In de hand een paar grote vilten sterren en een papier met zo’n 15 opdrachten. Ze bleek van de Groningse Studentenvereniging, Vindicat te zijn. Ze had enige opdrachten in het kader van haar studie.
Ze vroeg of ze ons met de sterren mocht fotograferen.  Jawel gaven we lachend toestemming, terwijl we de sterren als hoedjes op ons hoofd legden.
In het nagesprek bleek dat ze de grootste moeite had om een paar vrijwilligers te vinden voor de verschillende opdrachten om mensen te fotograferen binnen de taken van de studie-opdrachten, die allen gewoon onschuldig en leuk waren. Ondanks de garantie dat ze de foto’s na de presentatie verwijderen wilde, bleek het moeizaam om publiek te vinden die wilden meewerken. We bleven dit even aankijken en vroegen ons af hoe we haar konden helpen met de opdracht: ‘Dansen op het ijs’. ‘Makkelijk’ zei ik: ‘IJsje kopen, gooi het op de grond, iemand springt er in om en jij maakt de foto….’ .

Maar hoe moeilijk kan het zijn. Op de meeste verzoeken werd niet eens gereageerd en werden beantwoord door schichtig en ontwijkend gedrag. Marianne en ik schrokken hier van. Is dat wat men doet als het gaat om contact en toch wel grappige situaties? Waar is de onschuld of het vertrouwen gebleven even dit meisje beleefd te woord staan en dan te beslissen op grond van de beoordeling van de situatie? Ze werd tot haar teleurstelling, gemeden alsof ze een ziekte had of gevaarlijk was. Waarom die vijandige houding?

Wij schrokken eigenlijk van dit algemene gedrag van brute achterdocht. Waar is de tijd dat men, net zoals in ons dorp, nog een vriendelijke groet beschikbaar heeft? Waar is de onschuld om als volwassene vertrouwen te hebben over gekke en duidelijk grappige situaties?
Waar is het vermogen om contact te maken met grappig verklede jonge mensen en je nieuwsgierigheid te bevredigen? Al met al was ik verbaasd over deze houding van het publiek.

Toen we besloten haar een handje te helpen en we met z’n drieën de boel op de kop zetten, lukte het een paar opdrachten uit te voeren. Pas nadat we doordrukten en niet opgaven, ontstond er af en toe enige toegankelijkheid van het publiek. De rest moest ze zelf doen…

Wat is er aan de hand?

Waar is de onschuld van de mensen?
Waarom die botte afstandelijkheid?
Is de warmte die ons verbindt, zoek?

Daar word ik helaas niet blij van….!


‘Smeagle’
8 mei 2017
smeagle-300x178

Onze beagle heet Smeagle. Een hond die 5 jaar lang is gebruikt voor proeven op allerlei wetenschappelijk gebied.

Ooit lazen we in een krantenartikel dat er een groep laboratoriumhonden bij een asiel waren afgegeven. Het ging hier om beagles, die om diverse redenen erg populair waren voor wetenschappelijke proeven. Vooral omdat ze, zoals wij hoorden, nooit bijten. Toen we er over dachten er eentje te adopteren, werden we gewaarschuwd dat je niet zomaar een hond met een verleden als laboratoriumproefdier als huisdier kon houden. De schrik in de benen besloten we verder op de site te kijken en zagen een lieve beagle op het scherm. Een enkeling van een eerder paar (broer en zus) was overgebleven na het sterven van zijn baasje. Baasje weg, zusje weg en daar zat onze 11 jaar oude beagle, die Smeagle werd genoemd te wachten op een nieuw baasje.
Zo besloten wij deze Smeagle te adopteren en bij mij in huis te nemen. Marianne mijn zakenpartner die op hetzelfde terrein woont als ik, had een flinke kater die niet zo dol is op honden. De keuze was snel gemaakt, hij zou in mijn huis wonen. 2 jaar later bleek Smeagle vol met tumoren en kort daarna moesten we hem laten inslapen. Zijn kwaliteit van leven was tot onder het draaglijke gezakt. In onze grote tuin zie je in het bosgedeelte nu een foto en het graf van deze Smeagle.

Marianne en ik konden niet wennen aan dit gemis. ‘Zullen we nog eens kijken of er nog een beagle in het asiel is? We nemen er beslist géén mee, dat is te snel. Alleen even kijken of we er weer eentje willen… Dat was een gevaarlijke beslissing.
Er was alleen een groep lab-honden en als we beloofden een cursus ‘opvoeden van labhonden’ te volgen, mochten we er eentje meenemen. Kijken werd kopen en de beagle die ons zag had gelijk ons hart veroverd. We noemden hem weer Smeagle en dat voelde goed. De cursus was prima en nu is deze Smeagle  al weer ruim een jaar bij ons.

Intussen weten we ook wat er met labhonden gebeurt. Hij zou dagelijks in een kleine kooi gezeten hebben en geen sociaal contact geleerd hebben. In veel gevallen worden vreselijke dingen gedaan omdat de wetenschap, in naam van de kennis die naar men zegt voor mensen nodig is, daarvoor dieren gebruiken. Het was waar. Een doodsbange hond, die werkelijk overal van schrok en wegkroop is een hele toer om tot een huishond te maken. Marianne en ik werken in ons eigen bedrijf waar we ook wonen. Er is de hele dag iemand bij hem. De beloning is groot. Smeagle was na een klein jaar bij ons te zijn, klaar om getraind te worden door een trainer. Hij is nu vol zelfvertrouwen en speelt graag alle oefeningen. We zijn heel blij met Smeagle, omdat we vaak zien wat er van proefdieren terecht kan komen, als ze nog een kans en aandacht en koestering krijgen. De trainer was ook onder de indruk van het ontwikkelde zelfvertrouwen.
Het is niet veel anders dan met mensen die een moeilijke jeugd gehad hebben. Aandacht en koestering kan veel pijnsporen doen verdwijnen, net als bij lab-honden…

Wilma