Algemene Berichten

EERDER GEPUBLICEERD

 

NIEUWSBRIEF

Elke twee weken sturen wij naar onze klanten een actuele nieuwsbrief van het wel en wee van ons.
Heb je die nog niet? Stel je er prijs op die te ontvangen? Ga dan even naar de contactknop en vraag om de nieuwsbrief.

Tot ziens!

MANNEN IN WITTE PAKKEN…
22 maart 2019

Zoals je hierboven ziet, zijn we met de eerste fase van een energie-neutraal project begonnen. Attent gemaakt door Pieter, onze huisinstallateur, bleek het dat warmtepompboilers behoorlijk gesubsidieerd worden. De netto kosten zijn daardoor zo laag, dat het alleen al daarvoor verstandig is deze aan te leggen.

Omdat wij over enkele jaren alle asbest moeten hebben verwijderd, kwamen ook de ‘mannen in witte pakken’ bij ons. Op de foto zie je hoeveel spektakel dat oplevert. Maar daarmee is dat probleem opgelost en zijn we nu ook een asbest-vrij bedrijf.

De warmtepomp haalt uit lucht boven de 5 graden de energie voor je warme water. Kom je hieraan nog tekort, dan wordt het water bij verwarmd op stroom. Als je dan naast de warmtepompen voor de rest ook nog zonnecollectoren plaatst, heb je deze stroom niet meer nodig. Los van alle meningen die de ronde doen over goede en slechte warmtepompen, het rendement van zonnepanelen etc., is deze aanschaf, vanwege de lage rente die je betaalt bij een bank, meestal rendabel 

Bereken hoeveel je moet uitgeven om de gaskraan voor de warm-watervoorziening te kunnen sluiten. Wij hebben een berekening laten maken hoe wij voor het Farm-house en de groepsaccommodatie energie-neutraal kunnen worden, Daar zijn we nu druk mee bezig. Als tenslotte ook de centrale verwarming elektrisch is geworden, dan zijn de bungalows aan de beurt.

Dit is een rekensom die inmiddels al meer mensen voor zichzelf hebben gemaakt. Los van het belang voor de slachtoffers in Groningen om deze bel te sluiten, los van de CO2 uitstoot, daarbij de terugbetaling van het teveel van wat je overhoudt en terugkrijgt voor jouw levering aan hen, het zijn allemaal voordelen die je vrij kunnen maken van de energiebedrijven en je op weg helpen naar selfsupporting. Onafhankelijk zijn van de energiebedrijven kan wel eens om meer redenen een groot goed worden.
Wilma

BURN-OUT: HET CONFLICT TUSSEN BINNEN- EN BUITENWERELD
09 maart 2019

Je hoort steeds vaker dat burn-out een soort epidemie is. Omdat het een epidemie wordt genoemd associeert men dit al snel met een ziekte. Deze klachten echter, hebben in de meeste gevallen te maken met een conflict tussen je binnen- en buitenwereld. Deze voortdurende innerlijke spanning en disharmonie, zorgen ervoor dat er tenslotte een onhoudbare overbelasting ontstaat.

Buitenwereld
Het is nu eenmaal onmogelijk om de buitenwereld aan jou te passen. Waar dit wordt geprobeerd eindigt dit meestal in nog meer conflicten en onbegrip. Dit, tot alle hoop verloren lijkt.  Er wordt steeds meer van ons gevraagd, de wereld wordt steeds minder geschikt voor mensen en wij rennen mee om vooral overeind te blijven. De huidige technologie lijkt ons te ontlasten, maar het omgekeerde is het geval.
De meestal al onmisbaar geworden mobieltjes spreken voor zich, naast de prestaties die verlangd worden in werk, gezin en sociale omgeving.

Van individu naar groep
De onmacht van ons mensen om met deze stress om te gaan lukt niet op de manier zoals wij die geleerd hebben. Steeds meer mensen zullen onder deze druk bezwijken, en de toenemende burn-out klachten wijzen daar ook op. Dit verschijnsel breidt zich inmiddels uit naar diverse beroepsgroepen en andere maatschappelijke groeperingen. Nog nooit was het aantal zelfdodingen zo groot. Hulp is nodig.

Terug naar jezelf
We mogen niet verwachten dat de relaxte maatschappelijke structuur van de jaren negentig terugkeert. Toen was de tijd nog een rekbaar begrip. Tijd is nu niet meer rekbaar, maar teruggeduwd in nauwe beperkte bewegingsruimten die hun tol eisen. CorCaroli-Life heeft daarvoor gelukkig  een effectief burn-out programma ontwikkeld. Wanneer het innerlijke conflict zich oplost en het antwoord daarop de balans herstelt kan men een nieuwe relatie met de buitenwereld aangaan. De psychische schade, ontstaan door het veel te lang en te dapper volhouden, geeft na herstel  een nieuw perspectief voor de toekomst. ‘Verbeter de wereld en begin bij jezelf… ‘is een oud begrip met nieuwe inzichten. Ontdek hoe jij zelf het verslindende maatschappelijke monster kan leren beteugelen en je de tools naar een nieuwe relatie met de buitenwereld kan vinden.
Wilma

HET EERSTE EI…
23 februari 2019

Verrast ontdekte ik dit ei in de tuin. Ook renden 5 herten weg toen we met de hond wandelden.
9 februari, als dat maar goed komt want het zou toch jammer zijn als het mis gaat. Die kans is groot, omdat we nog heel goed een stukje echte winter kunnen krijgen. Het kost me moeite me in te denken dat het mogelijk is, dat we binnen afzienbare tijd onze sneeuwschoenen weer aan zouden moeten trekken en misschien dit lenteleven het niet zou redden.

Het weer lijkt wel op ons leven. Uit de meest onverwachtse hoeken, duikt er plotseling iets op. Dat kan een groot verdriet zijn, maar evengoed iets wat ons diep geluk geeft. Wie zal het zeggen…
Uiteindelijk ligt het aan iedereen zelf hoe dit zich verhoudt met de seizoenen van het leven. Dat dit niet altijd gemakkelijk is en voor veel mensen problemen kan geven is voor ieder duidelijk. Soms kun je best wel enige tijd de weg kwijt zijn. Dan is een LIfe-Coach fijn om op terug te kunnen vallen. ‘Mensen zijn er voor elkaar’, zei vroeger eens een vriend tegen mij. Ik dacht: ‘Ja inderdaad, waarom anders?’ Wat mij betreft is dat de grondslag voor de samenleving.

Er voor iemand zijn als verdriet, ruzie, geluk of welke beweging van het leven je overmant. Help elkaar het beste van jezelf te ontwikkelen. Dan groeit welzijn vanzelf naar welvaart. Dat is iets anders dan de aanname dat je overal kapitalen belastinggeld voor moet vrijmaken om welvaart te ‘kopen’ om vervolgens te belanden in plastic soep, aardbevingen en vervuilde lucht.
Wanneer snappen jullie het in Den Haag?
Wilma

NOG EVEN WACHTEN…
08 februari 2019


Hoewel wat te snel is de lente stiekem al in beweging, maar wachten is altijd lastig. Heb jij ook het gevoel dat ‘wachten’ veranderd is sinds je kinderjaren? Hoe lang duurde het voor Sinterklaas weer was aangekomen, dat je jarig was en cadeautjes kreeg. Dat je schoolreisje was aangebroken of dat je vader die op missie was, weer thuis kwam.

Eenmaal volwassen en zeker als je al wat ouder wordt geldt: ‘Waar blijft de tijd’. Onlangs was het Kerst en de eerste krokussen zijn al weer zichtbaar. Het kind van je vriendin is al weer een jaar geworden, terwijl diens geboorte nog maar net achter je ligt.
Waarom duurt het toch zo lang voordat ik mijn boek af heb. Ik heb al zo lang de wens is om de kennis, verscholen in mijn levenservaringen, te delen. Ik zal zelf ook eens even moeten wachten en stilstaan om te kijken welk spook mij in de weg zit.
Het leven is onze belangrijkste leerschool, met name het eigen leven.

Jouw levenservaringen bevatten een schat aan mogelijkheden mits je gemotiveerd bent ze te ontdekken. Daarnaast is kennis ook belangrijk, omdat het je het gereedschap aanreikt om jouw persoonlijke talenten vorm te geven. Het is eeuwig zonde om juist datgene wat het leven je onbewustzijn heeft aangereikt te missen.
Door een rationeel doel na te streven en te vergeten dat jouw levenslessen er juist voor jou zijn, ontstaat een race zonder eindpunt. Doelen verschuiven mee met de tijd, of je maakt weer nieuwe. Wat moet je anders?
Morgen… dan…. Ja wat dan…?

Misschien heeft burn-out daar toch iets mee te maken?
Sta even stil en leer even weer te wachten…
Trouwens: Hoe kijk jij naar WACHTEN? Laat mij eens horen hoe je daar naar kijkt? Eventueel geef ik je (anoniem) antwoord in de volgende nieuwsbrief of maken we een vragenrubriek.
Wilma 

DE WINTER IS TOCH GEKOMEN…
26 januari 2019

In de vorige brief romantiseerden wij de winter en ik sprak de hoop uit dat we het nog zouden beleven, een echte winter. En zie, wensen worden werkelijkheid. Binnen 14 dagen was de winter gearriveerd. Alle schaatsers weer gelukkig, Alle vogeltjes snoepen uit de voerbakjes, de jeugd speelt zijn spel met sneeuwballen en sneeuwpoppen en de hondenuitlaters mopperden dat alles zo glad is geworden na de dooi

Toch blijft het een sprookje, als je tenminste de moeite neemt een bos in te gaan of de natuur van de velden en weilanden te bezoeken. Op die momenten zijn wij heel gelukkig dat wij in ons tuin-bos de herten weer mogen verwelkomen, de ontdekkingsreizen naar de vele sporen en pootafdrukken in de sneeuw weer mogen uitzoeken en vooral een perspectief kunnen opbouwen dat na deze fase de krokussen weer hun best zullen doen om straks het voorjaar in te luiden. Gelukkig is januari in beweging gekomen en nieuwe verlangens komen weer tot ontwaken. Wat leven we toch in een prachtig klimaat. Steeds wat anders en steeds weer mooi.
Wilma

HOE MOOI KAN DE WINTER ZIJN…
12 januari 2019

Hoe mooi kan de winter zijn, alleen laat de schoonheid van de prachtige besneeuwde natuur ons tot nu toe in de steek. Maar er is hoop. Vanochtend vertelden de weerprofeten dat we misschien nog op de schaats komen. Enerzijds is dat een mooi bericht. Anderzijds moet je wel van schaatsen houden om dit te kunnen waarderen.
De snijdende vries- wind is voor niet-schaatsers niet alles, nog afgezien van de energie die het kost om de koude te kunnen uitbannen, terwijl de plannen om je huis energie neutraal te maken niet voor ieder zo snel te realiseren zijn.

Wat betreft de energiemaatregelen kunnen wij melden dat de eerste 44 zonnepanelen bij ons zijn geplaatst en nu hun bijdrage leveren. Het was bijzonder interessant dat zelfs op een donkere zwaar bewolkte en koude dag, de panelen nog zonne-energie in stroom omzetten. Binnenkort komt er een tweede serie van 44 stuks bij. De volgende stap is het aanbrengen van 4 warmtepompen. Als we daar mee klaar zijn, hopelijk in maart ongeveer, dan kunnen we zowel de boerderij Het Farm-house als het Familiehuis/cursusgebouw ongeveer energie-neutraal beschouwen. Zo zijn de berekeningen en de tijd zal het leren wat we op 31 december 2019 hebben kunnen winnen. Wij hebben voor deze installatie gebruik gemaakt van overheidssubsidies die zeker de moeite waard waren. Zonder deze bijdragen was het voor ons niet mogelijk geweest.

Een tip: Kijk zelf ook eens wat er mogelijk is. Vooral de installatie van ‘warmtepompen’ brengt behoorlijke subsidiebedragen met zich mee. Je helpt de planeet en ook je portemonnee en in één adem.
Laat dan de winter maar komen en misschien waag ik me ook nog op het ijs.
Wilma

WAT IS DIT JAAR SNEL VOORBIJ GEGAAN
24 december 2018

Wat is dit jaar snel voorbij gegaan. Overal hoor je dat.

Voor veel jonge mensen geldt dat er een groot beslag wordt gelegd op hun tijd-ruimte. Voor jongeren is het ‘mobieltje’ de ultieme tijdsbesteding, of de studiedruk en de bijbaantjes die soms ook nodig zijn. Jonge volwassenen zo tot ongeveer 40 jaar hebben vaak kinderen. Ik geef het je te doen. Kinderen opvoeden en begeleiden vraagt tegenwoordig heel veel aandacht en tijd. Vergeet niet de noodzakelijke mantelzorg die er ook bij is gekomen. Daarbij komt ook meer druk door werk en banen, waarbij deeltijd ook nog door de overheid wordt afgeraden en men liever ziet dat er full-time wordt gewerkt. Maar beseffen ze wel hoe dat gaat?

Het leven vliegt voorbij en voor je het weet is er weer een jaar om. Een jaar van je kostbare en onvervangbare levenstijd. Het is niet verkeerd om juist nu ook even stil te staan bij de kwaliteit die je in je leven weet te scheppen of juist inlevert in de rat-race om je carrière, inkomen en zorgtijd voor de mensen om je heen. Ik zou zeggen, juist om de boel op een rijtje te houden, vind ik het helemaal prima dat wij in Nederland durven te kiezen voor deeltijdbanen. Maar dat is niet genoeg. Nog veel te veel mensen vallen over de rand met een burn-out en alle gevolgen van dien voor het persoonlijke leven.

Deze leefwijze en bezetting van je levenstijd is zwaar en vraagt een kostbare prijs. De gevolgen van ons verleden waar het ‘vooruitgangsdenken’ bijna de nieuwe religie was, zien we terug in de toestand van de planeet. Ook daar was voor welzijn en bescherming geen ruimte. Voor alles de ‘vooruitgang’.   Het is begrijpelijk dat deze schadelijke leef-style ons lichaam bezwaard en de schade ook onvermijdelijk is. Gezondheidsproblemen blijven niet uit. In het geheel zien we een negatieve spiraal van ontwikkelingen. Deze vragen energie die weer nodig is om de ontstane schades (lichamelijk en wereldwijd) weer recht te breien. Daarvoor is weer nieuw onderzoek en techniek nodig, waar ook weer mensen voor deze nieuwe banen beschikbaar moeten zijn. Daar ontstaat weer nieuwe stress en vervuilingsproblemen, die dan weer om nieuwe oplossingen vragen enzovoorts. Noemen wij dat kwaliteit van leven? Is dat de bedoeling van jouw unieke bestaan, tijd die gewoon opgaat of je er bij stil staat of niet…!

Het oeroude verhaal van de Ouroboros, de slang die in zijn eigen staart bijt, komt weer tevoorschijn. De eeuwige cirkel van de illusie en de vraag is of deze vooruitgang eigenlijk wel vooruitgang is? Beseffen we wel welke prijs we collectief betalen? En waarvoor eigenlijk? Misschien iets om straks na de jaarwisseling eens bij stil te staan. Geluk en welzijn is er voor ieder, volop. Misschien zijn we een beetje vergeten hoe dat moet?

Wij van CorCaroli komen dagelijks met dit probleem in aanraking, het is onze missie om daarin hulp te bieden. Misschien is het daarom dat ik dit onderwerp, juist nu, graag onder de aandacht breng.
Wilma



OUDERWETSE COACHING, UIT DE TIJD… 9 juni 2017

Met deze opmerking wil ik afrekenen met de ouderwetse opvatting dat coaching een beroep is wat je met inspanningen en mentale kennis zou moeten leren om anderen op hun pad te helpen. Dat zou betekenen dat je, wanneer je overspannen bent, een burn-out hebt of andere depressieve klachten, alleen met voldoende vakkennis van een coach, je weg terug kan vinden.

Na meer dan 30 jaar ervaring en leren van mijn coachingswerk besloot ik de traditionele aanpak te laten varen en een nieuwe aanpak te testen. Deze pilot-weekenden ‘nieuwe stijl’ bleken in alle opzichten veel te weeg te brengen, en boven de eerdere traditionele werkwijzen te verkiezen.

Ik beweer dat iedereen een coach is en dat ieder mens op een volkomen persoonlijke manier anderen juist kan coachen. Er is inzicht voor nodig, maar iedereen die bestaat en zijn leven leeft, heeft dit vermogen, ook al zal dat nog niet bij iedereen bewust zijn ontwikkeld. Goede coaching is het gevolg van een vorm van intermenselijk contact, waarin de juiste toon wordt gebruikt, de taal van het hart wordt gebezigd en passie de onderlinge verbindingen van energie voorziet.

Het gevolg is dat, zodra deze onbewuste inzichten ‘levend’ zijn gemaakt, ieder automatisch een coach is voor diegene die je om hulp vraagt. Soms wordt het onbewust al toegepast binnen de traditionele coaching. Dit vermogen is in feite een natuurlijk proces binnen een groep en altijd beschikbaar. Alle problemen die men in deze tijd in de maatschappij ontmoet laten ons weten, dat velen van ons de ‘natuurlijke coaching’ als onderlinge communicatiewijze verloren zijn. Vroeg of laat eindigt dit in een probleem. Het woord ‘geluk’ lijkt ons uit te lachen en een spottende opmerking vanuit sarcasme te zijn.

De toenemende menselijke problematiek lijkt het gevolg te zijn van steeds versnellende en veranderende maatschappelijke omstandigheden en ontwikkelingen. De ‘godsdienst’ van de economische groei, het voetstuk waarop onze kennisontwikkeling is geplaatst, de immense sociale bewegingen zonder werkelijk contact, hebben ons meegevoerd in een geïdealiseerd milieu waar techniek, kennis en welvaart de toon bepaalt en men zichzelf verliest.

Bij ons ontwikkelde zich opnieuw een oude levensvisie als gevolg daarvan in een nieuwe visie anno 2017. De kernwaarden van oude stammen, waar dit leefde in hun cultuur, de eigenschappen waarin stamleden elkáár konden coachen, in een nieuw eigentijds jasje. Geen bijzondere kwaliteit van gevestigde coaches, maar de ervaringsdeskundigheid van het leven in deze tijd, afgezet tegen natuurlijke vaardigheden en talenten om elkaar te coachen. Vermogens die bij ieder mens in zijn eigen levenservaringen zijn ingebed en wachten op bewustwording. Tenslotte zijn we er voor elkaar…! Nieuw: Vanaf september 2017 passen we deze vorm toe aan onze nieuwe leergang.

Wilma Post- info@corcaroli.nl


ONSCHULD EN VRIJHEID 13 mei 2017 (2)

Onlangs hadden Marianne en ik besloten een dagje ’Leeuwarden’ te doen.
Een paar boodschappen die al enige tijd lagen te wachten, gezellig ergens lunchen en misschien nog wat verrassende dingen meemaken.

Zo liepen we, door de vanwege het vroege uur nog stille binnenstad, toen ons een in fel geel dons geklede tiener tegemoet kwam. In de hand een paar grote vilten sterren en een papier met zo’n 15 opdrachten. Ze bleek van de Groningse Studentenvereniging, Vindicat te zijn. Ze had enige opdrachten in het kader van haar studie.
Ze vroeg of ze ons met de sterren mocht fotograferen.  Jawel gaven we lachend toestemming, terwijl we de sterren als hoedjes op ons hoofd legden.
In het nagesprek bleek dat ze de grootste moeite had om een paar vrijwilligers te vinden voor de verschillende opdrachten om mensen te fotograferen binnen de taken van de studie-opdrachten, die allen gewoon onschuldig en leuk waren. Ondanks de garantie dat ze de foto’s na de presentatie verwijderen wilde, bleek het moeizaam om publiek te vinden die wilden meewerken. We bleven dit even aankijken en vroegen ons af hoe we haar konden helpen met de opdracht: ‘Dansen op het ijs’. ‘Makkelijk’ zei ik: ‘IJsje kopen, gooi het op de grond, iemand springt er in om en jij maakt de foto….’ .

Maar hoe moeilijk kan het zijn. Op de meeste verzoeken werd niet eens gereageerd en werden beantwoord door schichtig en ontwijkend gedrag. Marianne en ik schrokken hier van. Is dat wat men doet als het gaat om contact en toch wel grappige situaties? Waar is de onschuld of het vertrouwen gebleven even dit meisje beleefd te woord staan en dan te beslissen op grond van de beoordeling van de situatie? Ze werd tot haar teleurstelling, gemeden alsof ze een ziekte had of gevaarlijk was. Waarom die vijandige houding?

Wij schrokken eigenlijk van dit algemene gedrag van brute achterdocht. Waar is de tijd dat men, net zoals in ons dorp, nog een vriendelijke groet beschikbaar heeft? Waar is de onschuld om als volwassene vertrouwen te hebben over gekke en duidelijk grappige situaties?
Waar is het vermogen om contact te maken met grappig verklede jonge mensen en je nieuwsgierigheid te bevredigen? Al met al was ik verbaasd over deze houding van het publiek.

Toen we besloten haar een handje te helpen en we met z’n drieën de boel op de kop zetten, lukte het een paar opdrachten uit te voeren. Pas nadat we doordrukten en niet opgaven, ontstond er af en toe enige toegankelijkheid van het publiek. De rest moest ze zelf doen…

Wat is er aan de hand?

Waar is de onschuld van de mensen?
Waarom die botte afstandelijkheid?
Is de warmte die ons verbindt, zoek?

Daar word ik helaas niet blij van….!


‘Smeagle’
8 mei 2017
smeagle-300x178

Onze beagle heet Smeagle. Een hond die 5 jaar lang is gebruikt voor proeven op allerlei wetenschappelijk gebied.

Ooit lazen we in een krantenartikel dat er een groep laboratoriumhonden bij een asiel waren afgegeven. Het ging hier om beagles, die om diverse redenen erg populair waren voor wetenschappelijke proeven. Vooral omdat ze, zoals wij hoorden, nooit bijten. Toen we er over dachten er eentje te adopteren, werden we gewaarschuwd dat je niet zomaar een hond met een verleden als laboratoriumproefdier als huisdier kon houden. De schrik in de benen besloten we verder op de site te kijken en zagen een lieve beagle op het scherm. Een enkeling van een eerder paar (broer en zus) was overgebleven na het sterven van zijn baasje. Baasje weg, zusje weg en daar zat onze 11 jaar oude beagle, die Smeagle werd genoemd te wachten op een nieuw baasje.
Zo besloten wij deze Smeagle te adopteren en bij mij in huis te nemen. Marianne mijn zakenpartner die op hetzelfde terrein woont als ik, had een flinke kater die niet zo dol is op honden. De keuze was snel gemaakt, hij zou in mijn huis wonen. 2 jaar later bleek Smeagle vol met tumoren en kort daarna moesten we hem laten inslapen. Zijn kwaliteit van leven was tot onder het draaglijke gezakt. In onze grote tuin zie je in het bosgedeelte nu een foto en het graf van deze Smeagle.

Marianne en ik konden niet wennen aan dit gemis. ‘Zullen we nog eens kijken of er nog een beagle in het asiel is? We nemen er beslist géén mee, dat is te snel. Alleen even kijken of we er weer eentje willen… Dat was een gevaarlijke beslissing.
Er was alleen een groep lab-honden en als we beloofden een cursus ‘opvoeden van labhonden’ te volgen, mochten we er eentje meenemen. Kijken werd kopen en de beagle die ons zag had gelijk ons hart veroverd. We noemden hem weer Smeagle en dat voelde goed. De cursus was prima en nu is deze Smeagle  al weer ruim een jaar bij ons.

Intussen weten we ook wat er met labhonden gebeurt. Hij zou dagelijks in een kleine kooi gezeten hebben en geen sociaal contact geleerd hebben. In veel gevallen worden vreselijke dingen gedaan omdat de wetenschap, in naam van de kennis die naar men zegt voor mensen nodig is, daarvoor dieren gebruiken. Het was waar. Een doodsbange hond, die werkelijk overal van schrok en wegkroop is een hele toer om tot een huishond te maken. Marianne en ik werken in ons eigen bedrijf waar we ook wonen. Er is de hele dag iemand bij hem. De beloning is groot. Smeagle was na een klein jaar bij ons te zijn, klaar om getraind te worden door een trainer. Hij is nu vol zelfvertrouwen en speelt graag alle oefeningen. We zijn heel blij met Smeagle, omdat we vaak zien wat er van proefdieren terecht kan komen, als ze nog een kans en aandacht en koestering krijgen. De trainer was ook onder de indruk van het ontwikkelde zelfvertrouwen.
Het is niet veel anders dan met mensen die een moeilijke jeugd gehad hebben. Aandacht en koestering kan veel pijnsporen doen verdwijnen, net als bij lab-honden…

Wilma